خاکریز درد

ما برفتيم تو داني و دل غمخور ما          بخت بد تا به کجا مي برد آبشخور ما

از نثار مژه چون زلف تو در زر گيرم      قاصدي کز توسلامي برساند بر ما

به دعا آمده ام هم به دعا دست برآر        که وفا با تو قرين باد و خدا ياور ما

فلک آواره به هر سو کندم مي داني؟        رشک مي آيدش از صحبت جان پرور ما

گرهمه خلق جهان برمن و توحيف برند      بکشد از همه انصاف ستم داور ما

روز باشد که بيايد به سلامت بازم           اي خوش آن روز که آيد به سلامي بر ما

به سرت گر همه آفاق به هم جمع شوند      نتوان برد هواي تو برون از سرما

تا ز وصف رخ زيباي تو ما دم زده ايم       ورق گل خجل است از ورق دفتر ما

هرکه گويد که کجا رفت خدا را حافظ      گوبه زاري سفري کرد و برفت از برما